نمىدانستند پس از آشنايى با بيوشيمى غذايى اهميت روزه‌درمانى براى همگان آشكار گرديد و اين راه را كاملا مفيد دانستند . سابقا در محافلى علمى به واژهء ( سموم متابوليك ) به ديدهء تحقير مىنگريستند لكن پس از پيدايش بيوشيمى غذايى و بررسى نتايج حاصله از سوخت‌وساز مواد غذايى و سموم حاصله از آنها در تجزيه و تحليل مواد غذايى ، اهميت خاص آنها آشكار گرديد و نظريهء علمى دانشمندان را به خود جلب نمود . اين سموم و مواد اضافى حاصل از سوخت‌وساز غذاها اغلب از تجزيهء پروتئين‌ها به دست مىآيد و نيز از تجزيهء كربوهيدارت‌ها اسيد پيروويك ، اسيد لاكتيك و از تجزيه و متابوليسم چربىهاى خنثى نيز موادى به وجود مىآيد كه بايستى مازاد آن از بدن دفع گردد . يك عضو تا زمانى سالم است كه به‌تواند اين سموم حاصله را از خود دفع كند . در زمان روزه‌دارى به محض اينكه غذاها هضم شدند پس از زمانى كوتاه بافت‌هاى بدن شروع به فعاليت كرده و مواد اضافى را دفع مىنمايند . بدين طريق كه از وجود و مازاد مواد غذايى انباشته شده خودخورى شروع شده و مواد اضافى رو به تحليل رفته تا زمانى كه وجود دارند آنها را وارد متابوليسم بازال ( سوخت‌وساز عمومى ) نموده و مىسوزاند . اين نوع خودخورى يك درمان طبيعى و مطلوب است كه بدن از خود شروع مىنمايد . بايد توجه داشت كه روزه‌درمانى با گرسنگى فرق دارد ، زيرا وضع فكرى در اين بيمار روزه‌دار اثر اساسى و نتيجهء مثبت در هدايت متابوليسم بدن به سوى سلامتى دارد . يعنى روزهء ارادى در سوخت‌وساز بدن تأثير مثبت مىكند ( تا گرسنگى اجبارى ) . مشاهده شده است بيمارى كه مبتلا به دردهاى سخت مىباشد ، اگر او را گرسنه نگه دارند حال وى رو به وخامت مىگرايد . حال اينكه اگر به او گويند روزه به‌گيرد وخامت چندانى برايش پيش نخواهد آمد . مثلا در گرسنگى ورم بدن زياد مىشود ولى ثابت شده است كه در روزهء ارادى ورم‌هاى بدن كم مىشود . مثلا اگر بيمارى كه مبتلا به مرض قند است روزه ارادى به‌گيرد حال وى چندان تغيير نمىنمايد ، امّا اگر او را گرسنه نگه دارند اختلالاتى در وى مشاهده مىگردد . در اين قبيل بيمارىها آزمايشات زيادى شده و ثابت شده كه گرسنگى و روزه‌دارى باهم تفاوت بسيار دارد .